Boxergeluk in een gouden mandje

13/10/2017

Lieve, lieve Rex,

Nadat wij hadden besloten om de leegte in ons huis weer op te vullen met een boxermaatje, kwam jij per toeval op ons pad.

Ik kreeg de vraag of jij niets voor ons zou zijn en toen ik jouw verhaal las en je foto’s zag, was het liefde op het eerste gezicht! Jouw vriendelijke kop en je te magere lichaam…

Net 1 jaar en op zoek naar je 4e huisje. Waarom??? Dat verdient toch geen enkele hond?! Na heel wat heen en weer gemail en geapp, besloten wij met je te gaan kennismaken.

Eigenlijk zouden we vrijdags pas terugkomen van vakantie, maar we konden (inmiddels was de liefde voor jou ook overgeslagen op man en kinderen) niet meer wachten en besloten onze vakantie eerder af te breken.

Woensdag 15-8 was het zover….
Eindelijk was je daar! De liefde die ik al voor je voelde werd nog meer versterkt toen je de auto uit kwam en ik een dikke lebber van je kreeg!

Vanaf dat moment maak jij deel uit van ons gezin. Het voelt of je al veel langer bij ons bent. Wat een tophond ben jij zeg!!

Dat je een enorme verlatingsangst hebt, kan niemand jou kwalijk nemen na alles wat jij hebt meegemaakt! Waar wij gaan, ga jij ook… Na een kort toiletbezoek begroet je ons alsof we de hele dag zijn weggeweest.

De eerste 2 nachten heb je bij ons geslapen nadat je de hele boel bij elkaar jankte. Nu slaapt een van de kinderen op de bank bij jou. Ik ben ervan overtuigd dat jij het vertrouwen in ons zal krijgen dat wij jou niet in de steek gaan laten en dat je dus ook even alleen durft te zijn.
Tot die tijd nemen we je overal mee naartoe.

Dat je je eten als een gek naar binnen werkt ook niet. Wat zou een ander doen als hij te weinig eten kreeg? Wat je krijgt wil je dan zo snel mogelijk naar binnen werken toch?

Rex, ik beloof je… Bij ons heb je jouw forever home gevonden, bij ons mag je blijven voor de rest van je mooie leven. Sterker nog: wij kunnen en willen jou nu al niet meer missen!!!

Bedankt boxergeluk!!! Dit is echt een “match made in heaven”!

Liefs,
Monique

Rex in zijn vierde en definitief huisje!

    

In september 2016 zag ik je op de facebooksite van Boxergeluk. Bas een oudere heer van bijna 10 jaar. Er werd voor jou een gouden mandje gezocht omdat je baasje niet meer voor je kon zorgen. Noa een teefje van 2.5 jaar had ik al vanaf dat ze 8 weken en 1 dag was en had nog nooit een boxer geadopteerd. Heb toen aan Annet laten weten dat ik en Noa graag met jou wilde kennis maken. Na een paar telefoontjes volgde de eerste kennismaking. Basje en Noa was bij de 1e kennismaking een mooie klik, dus gelijk afgesproken dat je voor een proefperiode van twee weken hier kwam. Tijdens proefperiode was na 5 dagen al helemaal zeker dat je bij ons zou blijven. Nu 1 jaar en 3 maanden later zijn we nog steeds heel gelukkig dat je bij ons kwam. We hebben nog steeds contact met je oude baasje via appen en die zo blij is dat je bij ons bent omdat hij het heel erg moeilijk had omdat hij je niet kon verzorgen. Bas, je bent zo lief voor Noa, vooral nu ze rust moet houden na haar operatie, je wijkt niet van haar zijde en bent, ondanks dat je speels, onstuimig en levendig bent, nu heel rustig en een steun om haar nog vijf weken af te remmen. Maar daarna kunnen jullie weer rennen, dollen en spelen. Noa en jij vullen elkaar heel goed aan en halen het beste in elkaar naar boven. Geniet elke dag van jullie, nooit geweten dat een oudere boxer adopteren zo leuk is en ondanks zijn nu 11 jaar en 1 maand is hij nog steeds lief, levendig en heb je veel lol.

Marlinda Verschuren

Bas een oudere heer van bijna 10 jaar Bas

  

1/1/2018 Drie weken geleden verloor ik opeens mijn baasje. Ik begreep er niets van. Waar was hij naartoe? Waarom bleef ik opeens alleen achter?
Ik was triest… en bang. Wie ging er nu voor mij zorgen? Wie zou mij komen troosten?
Dagen gingen voorbij en de zoektocht naar een nieuwe thuis ging verder. Ik had nog tot eind december de tijd of anders moest ik naar het asiel… En dan? Wie ging mij daar als oude rakker nog willen kiezen?
Tot opeens….. ja! Een familie is via boxergeluk gevallen voor mijn schattig grijs snoetje! Zaterdag 30 december was het zo ver! Daar stonden ze mij op te wachten om samen te gaan wandelen. Met mijn grootste glimlach en hevig kwispelende staart stapte ik recht op hen af. Hopelijk zijn ze niet bang van mijn impressionant torso. Hopelijk zien ze dat ik een peperkoeken hartje heb. En wat kreeg ik onmiddellijk veel knuffels van hen!
Ik gedroeg mij voorbeeldig want wat leek dit mij een fijne familie om in terecht te komen! Ik was wel wat nerveus om kennis te maken met mijn toekomstig boxerzusje van 9 jaar want ik was helemaal geen andere honden gewoon. “Op mijn twee overblijvende tanden bijten”, dacht ik. “Rustig blijven”. Maar ook dat ging heel goed!
En dan moesten die mensen beslissen… Had ik hun hart ingepalmd? Mocht ik mee? Gaven ze mij een kans na dat uurtje? Kreeg ik de voorkeur op een puppy?
Ja hoor!!! Mijn mandje, eetbak en speelknuffel werden ingepakt en daar ging ik dan! Hop, de auto in! Op weg naar mijn nieuwe thuis! Oh wat was ik nerveus! Zo nerveus dat ik even vergat dat ik een immense boxer ben en gewoon bij mijn nieuwe mama op de schoot ben gaan liggen. Maar hè, ze kon er mee lachen! Ze noemde het zelfs schattig!
Ik ben hier nu drie dagen en wat word ik hier in de watten gelegd. Een nieuwe mama en papa, een mensenbroertje, een boxerzusje, veel knuffeltjes, zo veel aandacht, een warm mandje, een zitzak die ik al ingepalmd heb en waarvoor ik niet onder mijn poten krijg, ‘s nachts bij mijn mama en papa mogen slapen… Ik heb er zelfs een oma en opa bij die al een nieuwjaarscadeautje gekocht hebben voor mij!
Wat een afsluiter van 2017! Voor mij zijn dromen geen bedrog geweest!
Mijn naam is George, ik ben 11 jaar en heb via boxergeluk mijn gouden mandje gevonden! ❤️ #adoptlove

8/1/2018 Vandaag woon ik exact tien dagen in dit nieuwe huis met mijn nieuwe baasjes en mijn boxerzusje en alles loopt op pootjes!🐾
Jullie moeten mij hier eens bezig zien! Ik ben echt de koning te rijk! Ik mag lekker in de zetel liggen chillen, ik heb tonnen speelgoed dat Nala graag deelt met mij en ik mag zelfs op de schoot gaan liggen. Mijn baasjes kreunen dan telkens van blijdschap! Van mijn 40 kilootjes kan het toch niet zijn?🤔
Ik heb ondertussen ook een paar nieuwe namen gekregen! “Mijnen dikke vriend” en “flinke man” zijn er een twee van, maar mijn favoriet is toch wel “Georgiebeertje”. Die mama toch!😍
Ook mevrouw de dierenarts heb ik al leren kennen. Ik heb op beide oogjes cataract (daarom dat ik dus troebel zie!) en heb artrose in mijn vier pootjes. Voor dat laatste krijg ik dagelijks pijnstillers dus voel me opnieuw 2 jaar! Als die ochtendstijfheid verdwenen is tenminste😄
Wanneer mijn baasjes hun jas aandoen, panikeer ik wel even. Blijkbaar moeten ze soms toch even weg. Boodschappen doen. Of gaan werken. Dat laatste lijkt me trouwens niet echt fijn aan hun intonatie te horen😏
Wat als ook zij niet meer terugkomen? Maar ze doen wat ze beloven, ze laten mij niet in de steek en keren telkens weer terug naar huis! Toch blijf ik altijd en overal dicht in de buurt van mijn baasjes of boxerzusje! Kwestie dat ze mij toch niet zouden vergeten hè🤓 Ok ok, ja, ik beken… ook omdat ik al enorm aan hen gehecht ben! Hoe zou je zelf zijn als je zo behandeld wordt?😌
Jullie horen het, met mij gaat alles prima! Omdat jullie vorige keer zo massaal gereageerd hebben, leek het mij leuk om een nieuw verhaal te delen! Zo zijn alle boxerhartjes gerustgesteld!
Mijn naam is George, ik ben 11 jaar en heb via boxergeluk mijn gouden mandje gevonden!

Katrien Deveuster

Mijn naam is George, ik ben 11 jaar en heb via boxergeluk mijn gouden mandje gevonden! ❤️ #adoptlove George