Ervaringen van adoptanten

BAS en Noa

In september 2016 zag ik je op de facebooksite van Boxergeluk. Bas een oudere heer van bijna 10 jaar. Er werd voor jou een gouden mandje gezocht omdat je baasje niet meer voor je kon zorgen. Noa een teefje van 2.5 jaar had ik al vanaf dat ze 8 weken en 1 dag was en had nog nooit een boxer geadopteerd. Heb toen aan Annet laten weten dat ik en Noa graag met jou wilde kennis maken. Na een paar telefoontjes volgde de eerste kennismaking. Basje en Noa was bij de 1e kennismaking een mooie klik, dus gelijk afgesproken dat je voor een proefperiode van twee weken hier kwam. Tijdens proefperiode was na 5 dagen al helemaal zeker dat je bij ons zou blijven. Nu 1 jaar en 3 maanden later zijn we nog steeds heel gelukkig dat je bij ons kwam. We hebben nog steeds contact met je oude baasje via appen en die zo blij is dat je bij ons bent omdat hij het heel erg moeilijk had omdat hij je niet kon verzorgen. Bas, je bent zo lief voor Noa, vooral nu ze rust moet houden na haar operatie, je wijkt niet van haar zijde en bent, ondanks dat je speels, onstuimig en levendig bent, nu heel rustig en een steun om haar nog vijf weken af te remmen. Maar daarna kunnen jullie weer rennen, dollen en spelen. Noa en jij vullen elkaar heel goed aan en halen het beste in elkaar naar boven. Geniet elke dag van jullie, nooit geweten dat een oudere boxer adopteren zo leuk is en ondanks zijn nu 11 jaar en 1 maand is hij nog steeds lief, levendig en heb je veel lol.

Marlinda Verschuren

 

GEORGE, 10 jaar

1/1/2018 Drie weken geleden verloor ik opeens mijn baasje. Ik begreep er niets van. Waar was hij naartoe? Waarom bleef ik opeens alleen achter?
Ik was triest… en bang. Wie ging er nu voor mij zorgen? Wie zou mij komen troosten?
Dagen gingen voorbij en de zoektocht naar een nieuwe thuis ging verder. Ik had nog tot eind december de tijd of anders moest ik naar het asiel… En dan? Wie ging mij daar als oude rakker nog willen kiezen?
Tot opeens….. ja! Een familie is via boxergeluk gevallen voor mijn schattig grijs snoetje! Zaterdag 30 december was het zo ver! Daar stonden ze mij op te wachten om samen te gaan wandelen. Met mijn grootste glimlach en hevig kwispelende staart stapte ik recht op hen af. Hopelijk zijn ze niet bang van mijn impressionant torso. Hopelijk zien ze dat ik een peperkoeken hartje heb. En wat kreeg ik onmiddellijk veel knuffels van hen!
Ik gedroeg mij voorbeeldig want wat leek dit mij een fijne familie om in terecht te komen! Ik was wel wat nerveus om kennis te maken met mijn toekomstig boxerzusje van 9 jaar want ik was helemaal geen andere honden gewoon. “Op mijn twee overblijvende tanden bijten”, dacht ik. “Rustig blijven”. Maar ook dat ging heel goed!
En dan moesten die mensen beslissen… Had ik hun hart ingepalmd? Mocht ik mee? Gaven ze mij een kans na dat uurtje? Kreeg ik de voorkeur op een puppy?
Ja hoor!!! Mijn mandje, eetbak en speelknuffel werden ingepakt en daar ging ik dan! Hop, de auto in! Op weg naar mijn nieuwe thuis! Oh wat was ik nerveus! Zo nerveus dat ik even vergat dat ik een immense boxer ben en gewoon bij mijn nieuwe mama op de schoot ben gaan liggen. Maar hè, ze kon er mee lachen! Ze noemde het zelfs schattig!
Ik ben hier nu drie dagen en wat word ik hier in de watten gelegd. Een nieuwe mama en papa, een mensenbroertje, een boxerzusje, veel knuffeltjes, zo veel aandacht, een warm mandje, een zitzak die ik al ingepalmd heb en waarvoor ik niet onder mijn poten krijg, ‘s nachts bij mijn mama en papa mogen slapen… Ik heb er zelfs een oma en opa bij die al een nieuwjaarscadeautje gekocht hebben voor mij!
Wat een afsluiter van 2017! Voor mij zijn dromen geen bedrog geweest!
Mijn naam is George, ik ben 11 jaar en heb via boxergeluk mijn gouden mandje gevonden! ❤️ #adoptlove

8/1/2018 Vandaag woon ik exact tien dagen in dit nieuwe huis met mijn nieuwe baasjes en mijn boxerzusje en alles loopt op pootjes!🐾
Jullie moeten mij hier eens bezig zien! Ik ben echt de koning te rijk! Ik mag lekker in de zetel liggen chillen, ik heb tonnen speelgoed dat Nala graag deelt met mij en ik mag zelfs op de schoot gaan liggen. Mijn baasjes kreunen dan telkens van blijdschap! Van mijn 40 kilootjes kan het toch niet zijn?🤔
Ik heb ondertussen ook een paar nieuwe namen gekregen! “Mijnen dikke vriend” en “flinke man” zijn er een twee van, maar mijn favoriet is toch wel “Georgiebeertje”. Die mama toch!😍
Ook mevrouw de dierenarts heb ik al leren kennen. Ik heb op beide oogjes cataract (daarom dat ik dus troebel zie!) en heb artrose in mijn vier pootjes. Voor dat laatste krijg ik dagelijks pijnstillers dus voel me opnieuw 2 jaar! Als die ochtendstijfheid verdwenen is tenminste😄
Wanneer mijn baasjes hun jas aandoen, panikeer ik wel even. Blijkbaar moeten ze soms toch even weg. Boodschappen doen. Of gaan werken. Dat laatste lijkt me trouwens niet echt fijn aan hun intonatie te horen😏
Wat als ook zij niet meer terugkomen? Maar ze doen wat ze beloven, ze laten mij niet in de steek en keren telkens weer terug naar huis! Toch blijf ik altijd en overal dicht in de buurt van mijn baasjes of boxerzusje! Kwestie dat ze mij toch niet zouden vergeten hè🤓 Ok ok, ja, ik beken… ook omdat ik al enorm aan hen gehecht ben! Hoe zou je zelf zijn als je zo behandeld wordt?😌
Jullie horen het, met mij gaat alles prima! Omdat jullie vorige keer zo massaal gereageerd hebben, leek het mij leuk om een nieuw verhaal te delen! Zo zijn alle boxerhartjes gerustgesteld!
Mijn naam is George, ik ben 11 jaar en heb via boxergeluk mijn gouden mandje gevonden!

Katrien Deveuster

 

Ziva en Fleur

In oktober 2013 hebben wij onze 6 jarige (!) boxerreu Kondor moeten laten inslapen. Verschrikkelijk, zo jong nog. Omdat mijn man en ik toen beiden best veel werkten en de kinderen dagelijks naar school zijn is het nemen van een hond, lees pup, geen optie. Mijn broer heeft op dat moment een boxerpup, Fleur, en aangezien hij dagelijks werkt wordt Fleur naar een oppasadres gebracht. Ik heb toen voorgesteld om de dag dat ik vrij ben op Fleur te passen. Dus 1 dag in de week een boxer ! ’s morgens om 07.00 uur gebracht, erg vroeg inderdaad, maar dan kun je nog even dommelen met een boxer naast je op bed 😀

Het jaar erop in september 2014 kwam ik voor 3 maanden in de ww en toen kwam bij mij het idee om een wat oudere boxer te adopteren. Ik hield facebook scherp in de gaten en toen op een avond, zag ik een foto van een 1 1/2 jarige teef, Ziva. Ze was uit een situatie gehaald wat verre van ideaal was. Te mager, angstig dus tijd voor een nieuwe start voor haar. Ik heb direct de contactpersoon geappt en gezegd dat wij serieuze kandidaten waren.

Na 2 bezoeken gebracht te hebben te Breda mocht Ziva, gesteriliseerd ondertussen, mee met ons. De klik was er al vanaf het eerste moment dat wij haar zagen.

Thuisgekomen was het even afwachten hoe ze zou reageren op onze kat. Dit heeft vlgs mij nog geen 3 dagen geduurd voordat de acceptatie van beide kanten rond was. Nu kijken of zij met Fleur, de oppashond en ondertussen 2e oppashond een old English Bulldog Kick, overweg kon.

Mijn broer bracht de honden ’s morgens, het was even snuffelen daarna liet ik ze allemaal even uit konden ze samen rennen en kennismaken. Geen probleem, na de wandeling met z’n drieën op de bank in diepe rust. Ook dit ging vlekkeloos mag ik wel zeggen.

Ziva is met ons meegeweest op vakantie naar Zuid-Frankrijk en ik had het idee dat overal waar wij waren Ziva het allemaal prima vond. Wat doen de baasjes…oh het is niet eng, prima dan ga ik ook….

In oktober 2015 zag ik tot mijn grote schrik een berichtje op marktplaats. Het bleek te gaan om Fleur en Dana, 2 boxers van mijn broer en zijn vriendin. Ze gingen samenwonen en aangezien zij al 3 boxers had was een vierde toch teveel. Ze hadden besloten dat de 2 jongsten niet konden blijven. Ik hing direct met mijn broer aan de telefoon om te zeggen dat Fleur welkom was bij ons en dan ook in de familie bleef.

Eerst probeerde mijn broer mij over te halen om ook Dana te adopteren maar omdat Ziva uit een situatie gehaald was met 3 honden leek het mij niet verstandig om haar weer in een positie te brengen waar zij misschien het onderspit zou delven. Besloten werd dat wij Fleur namen en mijn broer en zijn vriendin zouden Dana toch houden.

Zodoende hebben wij 2 boxers waarvan 1 échte herplaatser en 1 oppashond welke is gebleven.

Wij hebben geen noemenswaardige problemen gehad met wennen aan andere huisdieren, ook Fleur was gewend aan katten, en ook het feit dat Ziva en Fleur maar 6 maanden schelen is denk ik een groot voordeel.

Ik hoop jullie met dit verhaal te laten zien dat het ook goed kan gaan om een herplaatser te nemen. Het is natuurlijk altijd even aankijken hoe de hond reageert op bepaalde situaties dat hebben wij ook met Ziva meegemaakt. Zo vond zij het in het begin heel beangstigend als je iets over haar heen boog, ze begon dan te grommen. Nu is ze daar aan gewend alleen liever geen vreemden, maar dat zeggen wij altijd tegen bezoek of kinderen.

Groetjes van Mariëlla, Harry en de ‘dames’ Ziva en Fleur

 

 

Babs en Lex

Babs (rechts, 9) & Lex (bijna 4), beide geadopteerd, Babs toen ze 4,5 was en Lex was 10 maanden, maar niet via Boxergeluk.

Vooral met Babs heb ik het moeilijk gehad, ze is erg reactief naar vreemde honden en ik heb ik weet niet hoeveel trainers, fluisteraars, therapeuten etc gezien met haar. Vele hebben het probleem alleen maar groter gemaakt door methodes die zowel Babs al mijzelf niet lagen, voelde niet goed, dus snel mee opgehouden. Gelukkig ben ik bij toeval ‘tegen’ een hele lieve dame aangelopen die me echt geholpen heeft. Ja, vooral mij, door mij te leren hoe ik een uitval kan voorkomen en wat ik moet doen als het toch zover komt.
Helaas voor mij kwam ik haar pas op het spoor toen Babs al zo’n 3,5 jaar bij me woonde, 3,5 jaar waarin ik zo vaak getwijfeld heb of ik er goed aan deed haar bij me te houden, 3,5 jaar lang regelmatig tranen van wanhoop, omdat ik niet wist wat ik met haar aan moest, maar ook 3,5 jaar trouw en liefde van haar kant, in huis en voor bekende is ze een geweldige hond, met een heel zacht karakter..

Ik moest (en moet) van Babs leren, vooral hondentaal, hoe communiceren honden onderling, waarom valt ze naar de ene meteen uit, terwijl ze naar een andere kan kijken en niet uitvalt, hoe communiceert de hond met mij, de mens aan de andere kant van de lijn, wat zegt mijn lichaamstaal haar, hoe kan ik haar helpen tijdens en vlak na een uitval.. Maar ook andere takken van hondensport. Als je een reactieve hond in je schoot geworpen krijgt (bijna letterlijk) ga je op zoek naar activiteiten, gewoon wandelen is namelijk helemaal niet leuk. Met Babs heb ik het speuren ontdekt en we vinden het geweldig! Babs wordt er zekerder door en ik leer nog meer naar mijn hond te kijken en luisteren, ik weet namelijk echt niet waar de ‘vermiste’ persoon is, zij heeft de neus, ik niet..

De angst om er een tweede hond bij te nemen (ik miste toch wel een ‘sporthondje’, waarmee ik naar de hondenclub kon, wedstrijden kon lopen, naast mijn werk was ik 2-3 avonden in de week op de HC te vinden en dat miste ik..) was zeker groot. Hoe zou mijn reactieve hond reageren op een vreemd hondje dat ineens in ‘haar’ huis zou staan..

Toen kwam ik op marktplaats Lex tegen, een super sociaal jong reutje, hij was 10 maanden en woonde nog bij de mensen waar hij geboren was en bij zijn beide ouders. Ik heb daar op gereageerd en een paar dagen later zat ik daar aan de keukentafel..
Natuurlijk een vriendin meegenomen om me met beide benen op de grond te houden, met haar afgesproken dat als het gevoel niet goed was, ik zonder hondje naar huis zou gaan..
Lex zou eigenlijk heel zijn leven bij deze mensen moeten blijven wonen. Als kleinste van het nest heeft de vrouw des huizes hem grotendeels met de fles groot gebracht, het is kantje-boord geweest of hij het zou halen.. Hij sliep bij haar in bed en was waar zij was, ze wilde helemaal geen afscheid van hem nemen, maar helaas was zij (als enige zorgende, met een gehandicapte man en twee pubers, waarvan eentje met problemen) erg ziek geworden en zou moeten revalideren.
Ze kon gewoon niet meer voor 3 boxers, 5 katten en een paard zorgen, dus met pijn in haar hart was ze op zoek naar een nieuw thuis voor haar oogappel.

Uren hebben we zitten kletsen en uiteindelijk heeft ze Lex aan mijn zorg toevertrouwd. Ze wilde de eerste maanden geen contact, maar zou me op Facebook toevoegen als ze er aan toe was, zodat ze zijn ‘avonturen’ zou kunnen volgen en later wilde ze graag een keertje op bezoek komen..

Thuis gekomen met Lex, van een vrolijke puber-pup in zijn eigen huis, onderweg veranderd in een angstig, onzeker pupje, durfde hij niet verder dan de voordeur. Hij bleef er maar zitten, dus ik heb hem maar even gelaten en heb het Babs op laten knappen.

Die kwam voorzichtig de hal in en heeft hem uitgebreid besnuffeld. Toen besloot ze dat hij vanaf nu haar pupje was en ging naast hem zitten. Babs & Lex hebben zeker een uur samen in de hal bij de voordeur gezeten, toen Babs opstond en de kamer in kwam. Lex volgde haar schoorvoetend.
De rest is geschiedenis, ik heb vooral mijn tijd in leren delen om beide van hun heel verschillende behoeftes te voorzien, de trainingen zijn op elkaar aangepast en ze doen het super samen. Babs heeft Lex grotendeels mee opgevoed en corrigeert hem nog steeds als hij te ver gaat, ik laat ze, ze maken zelden echt ruzie (pas 2x gezien)

Mijn tip voor een adoptiekind, geef het tijd!!
Verplaats je in de hond, je bent uit je vertrouwde omgeving gehaald, bij mensen en dieren die je niet kent, in een huis dat je niet kent, ik denk dat iedereen daar angstig van zou worden..
Verwacht ook geen ‘kant-en-klaar’ hondje, veel herplaatsers hebben een rugzak, een verleden, misschien zelfs trauma’s.. Misschien is de hond niet zindelijk, of, net als Babs, reactief, misschien heeft je nieuwe hondje zelfs nooit geleerd om aan de lijn te lopen, stel je voor hoe eng zo’n ding om je nek is als je dat niet gewend bent..
Zoek hulp als je alleen niet kunt, bij iemand die weet wat hij/zij doet en waar JIJ EN JE HOND je goed bij voelen, maar vooral GEDULD, heel veel geduld..
En vergeet, ondanks wellicht drempels en hobbels in de weg, vooral niet te genieten van je hond, zie de goede dingen, de mooie dingen, al is het maar dat ene likje aan je hand, die ene blik, het gesnurk naast je op de bank of de etensbak die rammelend maar vol dankbaarheid uitgelikt wordt..

Yvonne Swinkels

Aram

Aram kwam op 10 jarige leeftijd bij ons. Zou absoluut niet met herders kunnen opschieten en heel dominant zijn. Trok de eerste week bijna onze arm uit de kom tijdens het uitlaten, viel uit tegen andere honden en was inderdaad behoorlijk dominant. Ik heb zelf heel veel gehad aan de technieken van Cesar Milan en de ondersteuning van een gentle leader. Veel geduld, consequente aanpak en positief belonen bij goed gedrag door hem bij me te roepen voor kroelen. Na een maand was het al een heel anderen hond. Veel wandelingen gaan maken met de hond van mijn schoonouders erbij. Werd een echte roedel.

Mirjam Rijsbergen Van Den Heuvel

CAS

Een volwassen boxer een nieuwe kans geven is uiteraard een nobel streven. Eerlijkheidshalve kwam er van mijn kant ook een gedeelte luiheid bij. Ik had echt geen zin om weer twee jaar lang een pup op te moeten voeden. En zo kwam Cas een drie jarige reu in ons leven. De eerste weken poepte en plaste hij ’s nachts in de kamer. Dat dit echt smeriger is dan een puppie drol hoef ik niemand te vertellen. Ik liet hem s’avonds laat uit, ’s morgens ook gelijk. Maar hij bleef het doen. Totdat ik besloot om dan maar om drie uur s’nachts uit bed te gaan en hem mee naar buiten te nemen. Na twee nachten was hij het helemaal zat. Ik moest hem bijna van de bank aftillen! Toen ik de nacht daarna niet meer met hem naar buiten ging bleek dat Cas echt wel zindelijk was. Hij heeft nooit meer in de kamer zijn behoeftes gedaan. Dat hij drie maanden in een kennel heeft gezeten zal er ook toe hebben bijgedragen dat hij niet zindelijk was ’s nachts. Verder is Cas een hartstikke lieve maar ontzettend onbehouwen boxer. Hij boert vrolijk in je gezicht en kwijlt zo enorm dat dweilen eigenlijk niet echt meer nodig is 😂 De eerste dag dat hij hier was had ik tegen mijn zoon gezegd dat hij Cas maar even zijn gang moest laten gaan. Hij zou vanzelf wel komen als hij daar zin in had. En dat hij daar zin in had blijkt wel door bijgevoegde foto. Vanaf dag één zijn het dikke vrienden! Ik zou het zeker aanraden om een herplaatser te nemen. Bij ons heeft het in ieder geval goed uitgepakt.

Monique De Lange

JESSE

Jesse is dan niet via Boxer geluk maar wel een herplaatster…
Toch mijn verhaal 😊

Mijn man was eerst huiverig om een herplaatster in huis te nemen vanwege een rugzakje.
Je weet nooit echt 100% wat voor lieverd je dan in huis neemt en dat vond hij eng voor de kinderen en voor Ischa.
Toen Jesse voorbij kwam om een liefdevolle huisje te zoeken werd ik meteen verliefd op hem, Sander vond dat enorm eng en moest er over nadenken.
Toch maar de grote stap gezet en heen en weer gebeld en afspraak gemaakt.
Afspraak gemaakt op een neutrale plaats en daar de honden lekker los laten lopen en wij met de baasjes gepraat.
Het was eigenlijk meteen dikke mik tussen die 2 samen veel spelen en achter elkaar rennen.
Jesse plakte ook meteen aan ons en de kinderen was dus ook meteen goed.

Wij met z’n allen naar de auto achterklep open en hup Ischa en Jesse sprongen er beiden in.
Zeggen de baasjes, het is goed zo en jullie kunnen Jesse meteen meenemen…
Euuuhhhhh oké. Vooruit dan maar hahaha

Eenmaal thuis ging het eigenlijk enorm goed, eerst wel apart eten gegeven maar Jesse vond alles prima en voelde zich direct thuis.
Alleen moest Jesse wel leren om samen te spelen met de speelgoed en ballen maar dat gaat nu beter hij is wel jaloers hahaha
Ondanks dat Jesse niet is opgegroeid met kinderen gaat het super goed.

Tot op de dag van vandaag hebben wij totaal geen spijt van een herplaatser en zou ik het zo weer doen.
Liefs van Ischa en Jesse